Αφού ο μοναδικός άντρας που υπάρχει στον κόσμο για να με προμηθεύει με ανιδιοτελή αγάπη, γουί και ανησυχία για το μέλλον μου με φίλησε γλυκά στο μάγουλο, με βοήθησε να φορτώσω τη βαλίτσα μου και με άφησε στο Θησείο ψιθυρίζοντάς μου στο αυτί ναντύνομαικαλάναπαίρνωκαικάνατηλέφωνοκαιναπροσέχω, ξεκίνησα για τη μεγάλη μου περιπέτεια στη χώρα που γέννησε εξέχουσες προσωπικότητες της ιστορίας και τέχνης όπως ο Στέφαν Τσβάηγκ, ο Βολφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, ο δόκτωρ Φρόιντ, ο Αδόλφος Χίτλερ και ο τριακοστός όγδοος κυβερνήτης της Καλιφόρνια Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ.
Η πρώτη μέρα χαρακτηρίστηκε από την έκφραση πω πω ταλαιπώρια καθώς πέρασε από τις 5 το πρωί μέχρι τις 4 το απόγευμα με εμένα να σέρνω την δεκατεσσάρων κιλών βαλίτσα μου με ένα βλέμμα απόγνωσης και δυστυχίας καθώς τα αεροδρόμια, οι ουρές, το πέρα-δώθε και οι μετακινήσεις στο σύνολό τους μου ρημάζουν τη ζωή.
Το πρώτο πολιτισμικό σοκ επήλθε στον αερολιμένα της Φρανκφούρτης απ’όπου και θα γινόταν η ανταπόκριση με Βιέννη. Μέχρι τότε είχαμε δύο ολόκληρες πλασματικές ώρες να αλωνίσουμε στους διαδρόμους με το Τζάρβις καθώς τα τσεκ ιν και οι αναμονές διαρκούν περι τα 128356480927 λεπτά. Πριν αρχίσουμε τη γύρα στο αεροδρόμιο, κατευθυνθήκαμε αντιστοίχως σε τουαλέτα και καπνιστήριο.
(ίνσερτ εισαγωγή του Street Spirit εδώ για παραπάνω δραματικό εφφέ)
Όταν τα μεγάλα μυαλά της γαλλικής επανάστασης συνέτασσαν τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη, διέπονταν από ένα πνεύμα ευγένειας, αλτρουισμού, αλληλεγγύης και συνέπειας, σεβασμού στον συνάθρωπο, ήτο μια οργανωμένη προσπάθεια για να προχωρήσουμε μπροστά λουσμένοι στο φως της γνώσης και της αλήθειας.
Μια βόλτα στις τουαλέτες του αεροδρομίου της Φρανκφούρτης ήταν αρκετή για να με πείσει για το αντίθετο. Αυτό που αντίκρυσαν τα αθώα, παιδικά μου μάτια εκεί μέσα δεν περιγράφεται. Νομίζω ότι με σημάδεψε βαθιά και αιώνια η τραγικότης της κατάστασης. Αυτό που αντίκρυσα εκείνη την αποφράδα μέρα ήταν ένα σύμπλεγμα σαν του Λαοκόωντα σε μια δυστοπική, ποστ-αποκαλύπτικ βερσιόν, ήταν βιασμός της κοριτσίστικης ψυχής μου που μέχρι τότε ζούσε ευτυχισμένη στο φανταστικό της σύμπαν στο οποίο οι δρόμοι είναι φτιαγμένοι από ζαχαρωτά και στις τουαλέτες τα καζανάκια τρέχουν σανέλ νούμερο πέντε και πάνε τα κορίτσια μόνο για να πουδράρουν τη μύτη τους και τίποτα άλλο.
Γι’αυτό και ο πρώτος κανόνας για τις τουαλέτες στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης είναι ότι δε μιλάμε για τις τουαλέτες του αεροδρομίου της Φρανκφούρτης.
Όταν βγήκα από το εφιαλτικό παράλληλο σύμπαν που για καλή σας τύχη δεν περιέργραψα γλαφυρά πιο πάνω, συνάντησα έναν εξίσου ψυχικά στιγματισμένο Τζάρβις, καθώς τα καπνιστήρια είναι κάτι τετράγωνα γυάλινα κουτιά 3 επί 3 μέσα στα οποία στοιβάζονται οι έτσι κι αλλιώς δακτυλοδεικτούμενοι καπνιστές σα τους λεπρούς στη Βηθεσδά και απολαμβάνουν σαδομαζοχιστικά την εξάρτησή του προσπαθώντας να μην πεθάνουν επιτόπου από καρκίνο του πνεύμονα. Χαρακτηριστικά μου εκμυστηρεύτηκε ότι μπαίνοντας εκεί μέσα είναι σα να έχεις καπνίσει για ένα μήνα και κατόπιν άρχισε να βήχει λες και θα έφτυνε τα σωθικά του στα χέρια μου.
Κοινωνικό μήνυμα: μην καπνίζετε στην Ευρώπη. Εάν καπνίζετε στην Ευρώπη σας τιμωρούν. Είστε σιχαμερός και μιαρός, ακόμα και ο Χριστός σας μισεί που θέλετε να καπνίζετε στα γενέθλιά του και σας χώνει στο γυάλινο κουτί του καρκίνου.
Φύγαμε και οι δύο με ψυχικά τραύματα και κάναμε ράντομ βόλτες μέχρι να μπούμε στο αεροπλάνο, στις οποίες εγώ μάταια έψαχνα να βρω ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του Γερμανού Άνθρακωρύχου. Του κάκου περιπλανιόταν το βλέμμα μου δεξιά κι αριστερά αναζητώντας απεγνωσμένα το τευτονικό γκομενάκι που μου’χαν τάξει οι Rammstein. Που είναι οι ντουλαπίσιες πλάτες, που τα δασύτριχα στέρνα, που τα στιβαρά μπράτσα;! Για να παρηγορηθώ τσιμπούσα τη δεξιά ρώγα του Τζάρβις όποτε την έβρισκα εύκαιρη και δε κοίταζε κόσμος. Αφού επιβιβαστήκαμε, τακτοποίησαμε τα πράγματά μας στα ντουλαπάκια και περιμέναμε την απογείωση. Τα κακά μαντάτα δεν άργησαν να έρθουν καθώς ήδη είχαμε μια εικοσάλεπτη καθυστέρηση και επιστέγασμα την ανακοίνωση του κυβερνήτη ότι είχαμε χάσει μερικά μπαγκάζια και ένα μέλος του πληρώματος. Αρχικά πίστεψα ότι είμαι χαμένη στη μετάφραση και απελπίστηκα και σκεφτόμουν από μέσα μου τσάμπα 5 χρόνια γερμανικά, τσάμπα, είμαι άχρηστη και τέτοια, μέχρι που μας είπε το ποιηματάκι και στα αγγλικά για να μην αφήσει περιθώρια παρεξήγησης. Αυτή η ανακοίνωση μας κράτησε απασχολημένους για αρκετή ώρα μέχρι που γύρισα στ’αριστερά και βρήκα να κάθεται μια γερμανίδα γιαγιά περίπου τετρακοσίων είκοσι πέντε χρονών με καροτί μαλλί και τεράστια γυαλιά, φορώντας ένα τομάρι τύπου μαμούθ και έμοιαζε σα να καθόταν εκεί για πάντα, κλειδοκράτωρ του μικρού Airbus της Λουφτχάνσα από την αρχή του κόσμου μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Της χαμογέλασα ευγενικά.
Εντέλει ήγγικεν η ώρα της απογείωσης και άρχισαν τα προσδεθείτε, γυρίστε το κάθισμα σε όρθια θέση, απενεργοποιήστε όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές, μην αναπνέετε μουμπλε μούμπλε και ΤΟΤΕ ο Τζάρβις θυμήθηκε ότι είχε αφήσει το Iphone ανοιχτό και μέσα στο μπουφάν του μάλιστα. Και το μπουφάν του βρισκόταν στο ντουλαπάκι πάνω από τα κεφάλια μας. Άρχισε να με κοιτάει αγχωμένος. Γύρισα ξανά στα αριστερά μου. Η γιαγιά καθόταν στην ίδια θέση, σχεδόν κέρινη, σαν άλλη υπεραιωνόβια γυναίκα του Λωτ με το τομάρι του μαμούθ ριγμένο ανέμελα επάνω της. Έμοιαζε απροσπέλαστη. Έστρεψα στο Τζάρβις και του είπα ότι δεν υπάρχει περίπτωση να της πω να σηκωθεί γιατί φοβόμουν ότι θα πέθαινε. Ο Τζάρβις πήρε το βλέμμα του ελαφιού μπροστά στα φώτα ομίχλης ενός λασπωμένου Λαντ Ρόβερ.
Σε παρακαλώ κάνε κάτι, μου είπε.
Τι να κάνω, να πετάξω από πάνω της; απάντησα.
Σε παρακαλώ, φώναξε τη Μπρουχίλντε να μας το κατεβάσει, είπε τραβώντας με από το μανίκι.
Για κακή μας τύχη, όλες οι Μπρουχίλντε – το όνομα που έδινε ο Τζάρβις σε αεροσυνοδούς αρσενικού και θηλυκού γένους ανεξαιρέτως – είχαν μαζευτεί μπροστά καθώς ετοιμαζόμασταν για απογείωση. Η γιαγιά δίπλα όσο πήγαινε έμοιαζε να πέφτει σε κωματώδη κατάσταση και τα άκρα της παρουσίαζαν δείγματα νεκρικής ακαμψίας. Αδιέξοδο.
Μην ανησυχείς, τον καθησύχασα, ένα κινητό είναι, σιγά μη μπλοκάρει όλο το αεροπλάνο από ένα κινητό.
Που το ξέρεις; Κι αν μπλοκάρει; Κι αν το βρούνε στο μαύρο κουτί; Κι αν πέσουμε; συνέχισε ακάθεκτος εκείνος.
Παρανοείς, απάντησα, τώρα που το θυμήθηκες είναι αργά, κάτσε εκεί που είσαι και ηρέμησε.
Θα πεθάνουμε, θα πέσουμε και θα πεθάνουμε όλοι, και θα είναι από το Iphone, σόλαρε εκείνος.
Δε θα πεθάνουμε, θα είμαστε μια χαρά, δε θα σ’αφήσω να πεθάνεις, προσπάθησα να τον καλμάρω αλλά μάταια.
ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ, ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΟΥ ΟΛΑ ΠΑΝΕ ΣΤΡΑΒΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ, ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΠΛΗΡΩΜΑ, ΟΙ ΒΑΛΙΤΣΕΣ, Η ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΥΤΟ, ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ, είπε καθώς τρωγόταν με τα ρούχα του στη θέση του. Κάπου εκεί άρχισα να μνημονεύω από μέσα μου μεγάλες μορφές του χριστιανισμού και μετά θυμήθηκα ότι είναι τα γενέθλια του Χριστούλη και δε κάνει να βρίζομε μέρες που’ναι και για να τον κάνω να ηρεμήσει προσπάθησα να τραβήξω όσο μπορούσα την προσοχή ενός ψηλού μελαχρινού Μπρουχίλντε με το να δείχνω αγχωμένη και να μισοπετάγομαι από τη θέση μου όποτε πλησίαζε ψελλίζοντας εεεμμμ, ερρρρμμ, ενσούλντιγκουνγκ μπίτε, εχμμ. Για κάνα πεντάλεπτο δεν τον προλάβαινα καθώς έτρεχε πάνω κάτω και είχα παράλληλα τον Τζάρβις να μου τραβολογάει το μανίκι ψέλνοντας το μάντρα άντε πες του το, τώρα, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΠΕΣ ΤΟ, πες το, πες το, πες το, πες το πριν φύγουμε, πες το τώρα, να να να, τώρα έρχεται, να, ΝΑ ΤΩΡΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΕΣ ΤΟ και κάπως έτσι φαντάζομαι ότι γίνονται οι φόνοι ανάμεσα σε ζευγάρια αλλά αυτό δεν είναι επί του παρόντος.
Τελικά ο Μπρουχίλντε ήρθε λίγο πριν πέσω σε επιληπτικό σοκ και μας κατέβασε το μπουφάν με συνοπτικές διαδικασίες και κινήσεις αέρινες χωρίς να ενοχλήσει στο ελάχιστο τη γιαγιά Καπνικαρέα και αφού ο Τζάρβις ανακουφισμένος έκλεισε το Iphone, απογειωθήκαμε. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού έκανα high score στο Arcanoid του DS, κοιμήθηκα για είκοσι λεπτά και όταν ξύπνησα πίεζα λυσσασμένα προς τα μέσα τα πλευρά του Τζάρβις για να εξιλεωθεί για την ψυχική οδύνη που μου είχε προκαλέσει προηγουμένως.
Και σε μία ώρα περίπου προσγειωθήκαμε στη Βιέννη.
(συνεχίζεται)
.
.
